|
از همه سو،
از چار جانب، از آن سو که بهظاهر مه ِ صبحگاه را مانَد سبکخيز و دَمدَمي و حتا از آن سوي ِ ديگر که هيچ نيست نه لهله ِ تشنهکاميي ِ صحرا نه درخت و نه پردهي ِ وهمي از لعنت ِ خدايان، ــ از چار جانب راه ِ گريز بربسته است. درازاي ِ زمان را
و ثقل ِ آفتاب را
و عمر در اين تنگناي ِ بيحاصل چه کاهل ميگذرد! □ قاضيي ِ تقدير با من ستمي کرده است. به داوري ميان ِ ما را که خواهد گرفت؟ من همهي ِ خدايان را لعنت کردهام
همچنان که مرا خدايان. و در زنداني که از آن اميد ِ گريز نيست
| |||||||||||||