بگذار هيچ‌کس نداند، هيچ‌کس! و از ميان _ همه ي _ خدايان، خدائي جز
فراموشي بر اين همه رنج آگاه نگردد.

بگذار کسي نداند که چه‌گونه من به جاي _ِ نوازش‌شدن، بوسيده‌شدن،
گزيده شده‌ام!

حالا سالهاست حرفهاي عين شين قاف شناسه ي  غم انگيز روحانيت شيطان با همنشيني انسان در کنار برادر و خواهرانم را مي دهد ، و من از پشت همه آن غرورها به استقبال حرفهاي کاغذيشان رفته ام.

گفتـــي غرور داشته باشم اما چطور از پس اين همه که صورتهاي شرمگينشان مرا در بهار تنم شکسته و به سمت پيامبر غرور ! گستاخ کرده غرور داشته باشم.

کدام مطلق ، کدام ابديت و کدام شروع _ خوب مي داني که غم من بزرگ است اما فصل ياغي شدن من در تمام سالهاي صميميت بي شائبه ي دروغ به باد رفت و من هرگز روح تشنه ام را به سمت رقص باد روان نکرده ام.

کاش  مي توانستم به فرداها فکر کنم اما مي نالم از دلي كه به خون غرقه گشته است غم بزرگ من ميان جنگ مرگ و زندگي به جانم تاخت و مرا هيچ چيز نبود جز تنهايي و حالا سالهاست که به تنهايي انس گرفته ام و روزها و شب ها با او به پيله ي تن پناه مي برم و پيرو مکتبش شده ام

نمي داني چقدر از چيزهايي که نمي توانم بنويسم و حتي بلند بلند با خود تکرار کنم  دل آزارم. اما از اين خرسندم که لخته اي کسي به من فکر کرد و چند سطري از دل برايم نوشت. که اين روزها و شايد تا ابد آزاده تر و تنها ترم کند.